C Magazine Online

welkom bij ons nieuw tijdschrift, dat elk kwartaal wordt vol geschreven en gefotografeerd om u de weg naar een perfecte vakantie op zee te wijzen. C Magazine is zelfs het eerste cruisemagazine voor consumenten op de Belgische markt en één van de weinige Europese tijdschriften die zich in cruises hebben gespecialiseerd. Verbazingwekkend zou je kunnen stellen, want het aantal mensen dat op cruise gaat groeit gestaag, zowel in België als in de Europese Unie. Cruisen is in, een absolute blijver en wij zorgen ervoor dat u tijdens uw vakantie op zee het onderste uit de kan kunt halen.

Terwijl u dit leest, zijn honderden cruiseschepen onderweg naar alle mogelijke bestemmingen ter wereld. Deze week - elke week van het jaar trouwens - genieten honderdduizenden passagiers van ervaringen op zee, ervaringen die nog nooit zo talrijk en zo makkelijk voorhanden waren. Op dit eigenste moment stappen sommige cruisereizigers in Antarctica over in zodiacs om tussen de ijsbergen door te kunnen varen. Anderen gaan nu aan wal in één of andere Caraïbische haven of in Zuid-Amerika om er een nieuwe wereld te ontdekken. Binnenkort laveren de cruiseschepen weer langs de kusten van Noord-Europa en Alaska waarbij de passagiers zullen genieten van een weelde aan levensverrijkende belevenissen.

Achter de schermen zijn de cruisemaatschappijen altijd druk in de weer met het zoeken naar nieuwe bestemmingen. Routeplanners buigen zich over kaarten vol koffievlekken om telkens weer andere routes, trips en aanleghavens uit te stippelen. Mogelijkheden genoeg voor de kruisvaart die duidelijk tuk is op het feit dat 70% van de aardoppervlakte uit water bestaat. Ook voor cruisers die halsreikend uitkijken naar nieuwe horizonten en nieuwe plekken voor nieuwe aha-erlebnissen is zoveel water een hoopvol gegeven.

Bij C Magazine varen we resoluut onze eigen koers. Hoewel gebaseerd op het Amerikaanse tijdschrift The Avid Cruiser, bouwt C Magazine z’n eigen sterke identiteit uit. Tegelijk kunnen we putten uit The Avid Cruiser’s onmetelijke ervaring. Onze transatlantische verbondenheid laat ons namelijk toe exclusief werk van de allerbeste reisjournalisten op cruise te publiceren. Ons magazine is speciaal ontwikkeld voor mondaine “been there, done that”-reizigers, die steeds vooraan in de rij staan om nieuwe cruiseproducten en –bestemmingen te ontdekken. Ons doel is om u de best mogelijke informatie te geven op basis waarvan u de juiste vakantiekeuzes zult kunnen maken. De schepen waarmee u mogelijkerwijs zult varen en de bestemmingen die u zult aandoen, worden hier alvast gedetailleerd uit de doeken gedaan.

Wij vragen onze lezers ook uitdruk kelijk om hun mening. Mailen kan op het volgende adres: editorial@c-magonline.com. Vertel ons over uw ervaringen op zee, over de plaatsen die u hebt bezocht en hoe uerbij “gevaren” bent. Samen kunnen we een wereld vol mogelijkheden ontdekken voor mensen, die net als wij van reizen op het water houden.

Goeie vaart alvast, Andreas Lundgren & Ralph Grizzle

Om werkelijk het gevoel te krijgen hoe het is om aan boord te zijn van Cunard Line’s nieuwe Queen Victoria, helpt het om aan hoeden te denken. Bijna elke vrouw op de doopplechtigheid van de Queen Victoria in het Engelse Southampton afgelopen maand december droeg er namelijk één.

Breedof smalgerand, met bloemen of veren, hoeden in alle maten en soorten versierden de hoofden van al wie naar het podium staarde. Daar mocht Cunard Line-president Carol Marlow, met een stijlvolle hoed (of wat dacht u) de hertogin van Cornwall verwelkomen. Camilla, zoals ze genoegzaam bekend staat, smeet een fles bubbels tegen de romp van het nieuwe vaartuig waardoor de Queen Victoria meteen in bedrijf werd genomen. Natuurlijk deed ze dat met – wat anders? – een hoed op haar hoofd.

Hoeden waren ook zeer nadrukkelijk aanwezig tijdens de dagen die op de ceremonie volgden. Op Queen Victoria’s maidentrip zetten de vrouwen hun beste beentje voor om te schitteren tijdens de Royal Ascot Ball’s hoedenparade. Queen Victoria zelf zou dit spektakel best hebben kunnen smaken. De langst regerende Britse monarch was bijzonder gek op hoeden en bepaalde zelfs de mode qua hoofdtooi en kapsels waar Engelse dames tuk op waren. Althans volgens een artikel in The London Mail uit 1901.
Lijkt de nadruk op hoeden u wat ouderwets, dan hebt u mijn punt begrepen. Queen Victoria (het schip bedoel ik) vormt de perfecte achtergrond voor wie verlangt naar de gouden tijden van reizen per oceaanstomer, toen schepen ondergedompeld waren in elegante grandeur en hoeden in de mode waren.

Vooral geen cruiseschip
Inderdaad, terwijl ik gekleed in een smoking over de dekken van de Queen Victoria struinde, een glas champagne in de hand, voelde ik me alsof ik getuige was van een harmonieus huwelijk tussen een toneelpodium en een oceaanstomer. Het was alsof de Disney Company de Titanic onder handen had genomen en er een happy end aan had gebreid. Maar geen van beiden voelde fake of verzonnen aan.

In feite, beweert Carol Marlow dat de 2.014 passagiers tellende Queen Victoria grandeur zonder grandioosheid uitademt en glamour zonder glitter. Het is vooral geen cruiseschip maar wel een oceaanstomer. De Cunard-president spreekt over “voyages”, niet over cruises en in haar hoofd zijn al deze verschillen ontzettend belangrijk. Men zou kunnen stellen dat Queen Victoria eerder een ervaringstrip voor zijn passagiers in petto heeft dan een hedendaagse uitstap.

Aan boord van de Queen Victoria kon ik mezelf makkelijk een grootse oceaan-“voyage” voorstellen. Hoe zou ik dat niet kunnen? De nostalgie van weleer omsloot me. Op wandel in het tweedeks Britannia Restaurant bijvoorbeeld, stopte ik om het magnifieke middenstuk te bewonderen: een gestileerde art deco, ronddraaiende wereldbol van maar liefst 3 meter hoog. Een wonderbaarlijke evocatie van Cunards rijke geschiedenis op alle oceanen ter wereld.

De originele kunstwerken, de muurkandelaars, het gepolijst hout, het brons, de spiegels en plafonds uit bladgoud van de Britannia zijn geïnspireerd op de restauratiewagens van de Golden Arrow, de glamoureuze trein die ooit Londen met Parijs verbond.

Terwijl er geen “vooronder”-klasse is aan boord van de Queen Victoria, toch blijft er iets dat de “klassenstructuur” van de oceaanstomers uit het verleden oproept. Op dek 12 bijvoorbeeld zijn de kleinere Queen’s en Princess Grill restaurants uitsluitend voorbehouden aan gasten van de Queen’s en Princess’ suites (waar er 127 van zijn, variërend van 31 tot 198 vierkante meter). Deze traditionele dineergelegenheden zijn enkel toegankelijk via een privé-lift die alleen werkt met kamersleutels uit de juiste klasse.

De ruimte die misschien nog het meeste nostalgie oproept is het Royal Court Theatre. Ontworpen naar het beeld en de gelijkenis van een groot West End-theater, heeft het een primeur op zee te bieden: 16 privéloges die het toneel overschouwen. Twee tot acht toeschouwers kunnen plaatsnemen in elk van de loges, die zich over drie dekken uitstrekken. Ze zijn uitgerust met elegante leunstoelen en cocktailtafeltjes.

De 34 euro die een privéloge per koppel kost biedt vele extra’s: voor de show geniet u van een cocktail in een private bar alsook, aanvullend, van een flesje Veuve Cliquot-champagne en truffels. Als u nog behoefte aan wat anders zou hebben tijdens de show, dan trekt u gewoon aan de fluwelen koord die de piccolo tevoorschijn zal laten komen. “U had gebeld, sir?”

Een stukje Engeland
Net buiten het Royal Court Theatre zijn de Royal Arcade shops, een elegante shoppingruimte ontworpen om in de stemming van Londens Burlington Arcade te komen. The Royal Arcade wordt gekenmerkt door een vrijstaande klok die door dezelfde maatschappij werd gebouwd als die de Big Ben heeft geleverd. Het geklingel om het uur zou zo van Westminster afkomstig kunnen zijn.

Aan beide kanten wordt de klok geflankeerd door een dramatisch aandoende trap met complexe smeedijzeren details. Met zoveel zorg voor detail lijkt de Queen Victoria evenveel decor als schip te zijn. Ik beeldde me in dat ik door Londen liep terwijl ik de Royal Arcade overstak naar The Golden Lion, een pub in Britse stijl waar barmannen bittere bieren en stout tapten. Op het schrijfbord stonden in krijt typisch Engelse lekkernijen als worst met puree, fish & chips en boerenkost vermeld – allemaal zonder bijkomende kosten. De kroeg, met z’n rood tapijt en donkere houten lambriseringen, ademde authenticiteit uit.

Anglofielen zullen de Queen Victoria zeker hun cup of tea vinden en, uiteraard, wordt de thee ‘s namiddags in de plechtstatige danszaal, beter bekend als de Queen’s Room, geserveerd door obers met witte handschoentjes. Cunard prijst z’n afternoon tea trouwens aan als één van zijn meest “geciviliseerde gewoontes”.

Om nog wat dieper in de anglofilie te duiken baande ik mij een weg naar Churchill’s Cigar Lounge, een intieme ruimte die een selectie sigaren, pousse-cafés, sterke drank alsook foto’s van Winston Churchill hemzelf in de aanbieding heeft. Ik bezocht ook de art deco geïnspireerde Veuve Cliquot Champagne Bar die de Grand Lobby overschouwt en voorzien is van verschillende rijke schilderijen die de lancering van de oorspronkelijke Queen Mary evoqueren. Cunards geschiedenis wordt in feite over het hele schip uitgestald maar in het bijzonder in de mooi uitgevoerde Cunardia-tentoonstelling met tal van Cunard memorabilia.

De Grand Lobby, met z’n drie keer zo hoog plafond, zijn sierlijke trappen en gebeeldhouwde balkons, roept de sfeer op van de Cunard lijnboten van weleer. Een aantrekkelijke bronsachtige voorstelling van de Queen Victoria die uit een zon-en-aarde motief tevoorschijn komt, siert de overloop van de trap.

Toegankelijk vanuit de Grand lobby, biedt de bibliotheek een selectie van meer dan 6.000 boeken. De bib overspant twee dekken waarbij het hogere en het lagere niveau met elkaar verbonden zijn door een spiraaltrap.

Openbare ruimtes met dubbeldeks of zelfs driedeks hoge plafonds, donkere houtsoorten, rijke dieprode tinten, schaduwen van geel en goud karakteriseren het interieur van Queen Victoria. Maar voor mij zal de Queen altijd in sepia gehuld blijven. Dat komt omdat ze het beeld evoqueert van de cruisedagen van weleer, een groots en rijk tijdperk toen oceaanstomers nog de namen van koninginnen droegen en de dames zich bij speciale gelegenheden optuigden met hun magnifieke hoeden.

Hebt u zich ooit afgevraagd hoe het zou zijn om één van die grote cruiseschepen te besturen? Bij het volgen van kapitein Albert Schoonderbeek tijdens een 14-daagse Caribische cruise aan boord van de Veendam, een schip van de Holland Amerika Lijn, bleek dat hij meestal aan heel andere dingen denkt dan aan stranden, shoppen en relaxen. Op schema blijven en ondertussen het schip en de weerberichten in de gaten houden, vooral daar is hij mee bezig. Dit zijn uittreksels uit de kapitein z’n eigen logboek dat u kunt vinden op www.avidcruiser.com/albert.

25 november, Tampa
We gaan op een 14-daagse cruise. Dat betekent veel voorraden inslaan voor het vertrek, met verschillende groepen havenarbeiders verspreid over drie verschillende scheepsluiken om bagage, provisie en reserveonderdelen naar binnen te stouwen.

17:00 uur was onze vertrektijd maar om 16:55 waren we het dok al uit en voeren we door Tampa Bay zo snel als de veiligheid het ons toeliet. Tegen 20:15 liet de loods ons aan ons lot over en kon ik de snelheid beginnen opvoeren. Nu zullen we moeten wachten en zien wat de nacht brengt met betrekking tot de bereikte snelheid: de as van onze stuurboordpropeller is namelijk nog niet hersteld. Het probleem begon tijdens onze laatste cruise op te spelen.

26 november, op zee
Wel, we schieten niet zo snel op als ik gehoopt had. Hoewel we al beter doen dan tijdens onze laatste cruise, toch konden we niet zo’n snelheid maken dat we de volle capaciteit van allebei de propellers benutten. Ik heb de plannen moeten wijzigen met St. Thomas (in plaats van San Juan) als eerste bestemming. Overdag hadden we last van tegenwind maar op de dekken achteraan was het toch aangenaam en de meeste gasten baadden in de zon.

27 november, op zee
Vandaag beleven we onze tweede reguliere dag op zee en opnieuw zijn we gezegend met mooi weer. Uit de machinekamer komen positieve signalen: er wordt vooruitgang geboekt bij het verbeteren van de output der propellers – en dus de snelheid – maar het zal nog enkele dagen duren voor we een duidelijk verschil zullen merken.

We hebben een nagenoeg onbekende groep mensen aan boord: de stoffeerders. De gasten beseffen vaak niet hoe belangrijk deze bekwame vaklui zijn, maar ze spelen een sleutelrol in de presentatie van het scheepsinterieur.

Afgezien van het droogdok, dat slechts om de twee jaar of zo plaatsvindt, moet het meeste onderhoud op een cruiseschip gebeuren terwijl het vaart. Op basis van een vaststaand, regelmatig schema worden stap voor stap de gordijnen, tapijten, stoelen en sofa’s vernieuwd en dat doen de stoffeerders of garnierders zo u wil.

28 november, op zee
In de namiddag kwam er een Noord-Atlantisch golvenveld op ons af met golven van 2,5 tot 3 meter hoog - met pieken van 3,5 meter - die het schip deden stampen en dat kost ons snelheid. De drijfas aan stuurboord vond het ook niet lekker wat betekende dat we af en toe de output moesten terugschroeven. Of en hoeveel vertraging we zullen oplopen hangt af van hoelang dit golvenveld aanhoudt.

Volgens de weerkaarten, wordt het golvenveld niet verondersteld de kust van Puerto Rico te bereiken en naargelang we daar dichterbij komen, hoop ik er voordeel uit te halen. We zullen wel zien.

29 november, St. Thomas
Wel, het golvenveld breidde zicht uit tot de Puerto Ricaanse kust en we moesten er doorheen varen van begin tot eind. Moeder Natuur was niet erg behulpzaam en de golven bleven komen tot 6:00 uur ’s morgens. Op het laatst liepen we drie uur te laat in Crown Bay, St. Thomas binnen.
Goed nieuws voor ons was dat er drie koeriers op de kade stonden met de laatste machineonderdelen die we nodig hadden voor de reparatie.

Een onverwachte gebeurtenis vond plaats in de namiddag. Terwijl ik in mijn kantoor zat, voelde ik plots een schok door het schip gaan. Bij ons vertrek had de loods me verteld dat er voor de kust van Martinique een aardbeving van 7.3 op de schaal van Richter was geweest. De trilling ging door de hele Oostelijke Caraïben en dat was wat ik ook in mijn kajuit voelde. Het schip kwam er gelukkig ongeschonden uit, net als de Maagdeneilanden.

30 november, Roseau, Dominica
De wind nam pas in de vroege ochtend in kracht af. De stuurboord aandrijving noopte ons nog maar eens tot vertragen en dus legden we een uur te laat in Dominica aan. Ik denk dat dit mijn snelste aanlegmanoeuvre ooit was daar. De loods, die zo zwart als roet ziet, sloeg merkbaar wit om z’n neus uit toen ik het schip snel in de rij manoeuvreerde om te dokken.

Een deel van het goeie nieuws is dat de hoofdingenieur in de loop van de namiddag meldde dat we nu veel meer kracht aan bakboord hebben.

Vertrekken van Dominica was de normale zijwaarts-van-het-dok-weg-beweging en binnen vijf minuten waren we en route naar Barbados. Het is een aangename en rustige nachttrip. De hoofdingenieur had ook alleen maar goeie dingen uit de machinekamer te melden… Alles gaat dus goed met de wereld.

1 december, Barbados
Op een zaterdag is het altijd druk in Bridgetown, Barbados. In de wachtrij lagen de Emerald Princess, Star Clipper, Veendam, Seabourne Pride, een olietanker, twee steunschepen van de Royal British Navy en een Franse torpedojager.

Iets na 7:00 ’s ochtends legden we aan bij de suikerterminal voor een lange dag in de haven: het vertrekuur had ik met twee uur uitgesteld. We lagen vrij dicht bij de passagiersterminal maar het probleem met de suikerterminal is dat ons schip daar alleen langs stuurboordkant voor anker kan. Anders zou een van de suikeropslagtorens ons overhangend Lido restaurant raken. Dit tot groot ongenoegen van de wanhopige chefofficier die overal langs bakboordkant wil aanleggen om aan die kant het onderhoud van de scheepsromp makkelijker te laten verlopen. Van overhand verplichten de havenautoriteiten ons echter, afhankelijk van de plaatselijke omstandigheden, om aan stuurboord aan te leggen, zoals hier in Barbados. Wanneer er toch keuze is, beslissen anderen in mijn plaats over de aanlegkant. Wie zei ook alweer dat de kapitein te allen tijde het bevel voert??? Ik moet ook doen wat men mij vertelt.

Wegvaren was wel heel mooi: geen wind, de Star Clipper had al z’n masten verlicht, de cargo terminal vormde een zee van licht en de hemel stond vol sterren.

2 december, St. Georges, Grenada
Grote paniek vanochtend bij de lokale autoriteiten. Tijdens de nacht was één van de grote afbakeningsboeien verdwenen en niemand had enige idee waar ze naartoe was. Die boeien zijn enorm: ongeveer 1,8 meter hoog met 1 meter diameter, 500 kilo zwaar en met een ketting vastgemaakt aan een groot betonblok op de zeebodem. Dus zal het geen klein bootje geweest zijn dat de boei heeft “meegenomen”.

Ze hadden naar de boei gezocht en niks gevonden maar ze waren van plan een nieuwe zoektocht te organiseren om haar alsnog te vinden.

Sinds 1986 kom ik regelmatig in Grenada en iedereen kan zien welk positief effect het cruisetoerisme op de lokale economie heeft. Meer en meer huizen worden gerenoveerd en er worden er bovendien een hoop nieuwe bijgebouwd.

Nadat ik het schip had gedraaid om van onze aanlegplaats weg te komen, zetten we zuidwestwaarts koers richting oostkant van Isla de Margarita. Morgen gaan we daar voor anker.

3 december, Isla de Margarita
We wisten dat we vandaag voor anker moesten: de Holiday Dream (Pullmantur) bezette het dok omdat het de haven gebruikte als wisseling van de wacht voor zijn passagiers.

We lagen de hele dag voor anker en de gasten werden met tenderbootjes aan wal gebracht. Omdat er volstrekt geen wind was, lag het schip bijna bovenop het anker en schommelde het wat lui heen en weer op de eb- en vloedgetijden.

We lichtten het anker om 16:30 en verlieten El Guamache om 17:00 nadat alle gasten terugwaren en de hulpschepen weer op hun plaats lagen. Morgen zijn we in Bonaire en vannacht gaan we voluit om op tijd te komen.

4 december, Kralendijk, Bonaire
De afstand tussen El Guamache en Kralendijk is lang, dus ging het volgas vanaf het moment dat het anker was gelicht. Ik hield mijn hart vast om te zien of we het zouden redden met onze herwonnen snelheid. Een uur later haalden we 19 knopen en waren we opnieuw in business. Dus kwamen we keurig op tijd aan bij het loodsstation.

Een heleboel gasten raakt in verwarring van Bonaire. Allemaal denken ze dat het een klein eiland is en dat ze, vanaf het moment dat ze het zien, er al zijn. Spijtig genoeg is dat niet het geval. Bonaire heeft de vorm van een banaan, met Kralendijk op de plek aan de binnenkant in het midden waar de sticker met de merknaam zit. Dus, als je van het zuiden komt zoals wij deden, dan heb je nog veertig minuten noordwaarts te gaan alvorens je kunt vertragen en de loods oppikken.

We bleven vrij lang in de haven omdat ik het bezoek met twee uur verlengde om zo de verloren tijd in het begin van de cruise goed te maken.

We lieten Bonaire iets voor 20:00 weer achter ons en zetten rustig, met een gangetje van 15 knopen, koers naar onze volgende aanleghaven: Oranjestad in Aruba.

5 december, Oranjestad, Aruba
Het kalme weer, te weten weinig of geen wind, blijft aanhouden. Zelfs bij aankomst in Aruba vanmorgen blies er slechts een heel lichte wind, terwijl het hier normaal gesproken toch flink waait. Voor mij geen bezwaar want hoe minder wind, hoe makkelijker het afmeren.

Dat is ook één van de redenen waarom ik altijd heel vroeg arriveer. De wind heeft de neiging voor zonsopgang veel minder sterk te zijn en ook dat maakt het makkelijker.

Aruba vormt slechts een korte stopplaats omdat de afstand met Grand Cayman zo aanzienlijk is. Er is een gemiddelde snelheid van 19 knopen nodig om er op tijd aan te komen. Dus toen iedereen even na 14:30 terug aan boord was, raceten we de haven uit, lieten we de loods achter terwijl we de bocht naar het noordwesten maakten en duwde ik het schip op z’n staart. Binnen de dertig minuten vlógen we.

Morgen hebben we een dag op volle zee en het weerbericht ziet er echt goed uit.

6 december, op zee
Vandaag was het vergaderingendag. Het schip lag lekker op koers richting Grand Cayman en behoorlijk op snelheid om op tijd aan te komen. Dat liet ons tijd om een aantal “einde van de maand” dingen te doen. Elke maand hebben we verschillende commissievergaderingen waarbij vertegenwoordigers van de diverse departementen aan boord samenkomen.

Er zijn ook wekelijkse meetings, en, zoals overal in een grote organisatie, een groot aantal dagelijkse meetings per afdeling. Als ik één dollar zou krijgen voor elke vergadering die ergens aan boord van het schip wordt gehouden, zou ik in een veel grotere auto rijden.

Morgen zijn we in Grand Cayman en de weersvoorspelling belooft ons een erg aangename dag zonder koudefront in zicht. Op de vorige cruise dwong een plots koudefront me om het bezoek aan Grand Cayman te annuleren maar nu ziet het er goed uit.

7 december, Georgetown, Grand Cayman
Het was een mooie dag, een fantastische dag zelfs en beter nog: we waren alleen in Georgetown zonder een ander schip in de haven. Geen rijen wachtenden in de shops, geen toeristenfiles in een dichtgeslibde hoofdstraat. Stingray City helemaal voor uzelf. Beter kon niet. De zon scheen de hele dag en er stond een lichte bries om het aangenaam te houden.

Die lichte bries is voor mij ook van extreem belang omdat die nodig is om het schip in positie te houden. Georgetown is zo’n vreemde plek waar je, als er teveel wind staat of wanneer hij uit de verkeerde richting waait, het bezoek moet annuleren. En als er niet genoeg wind staat, kun je weer niet voor anker gaan omdat het schip dan op de riffen drijft.

We verlieten Grand Cayman op tijd en zetten koers naar het noordwesten in de richting van de westelijke punt van Cuba. Tampa is onze eindbestemming. Het zou een goeie homerun moeten worden want het weerbericht ziet er erg goed uit.

8 december, op zee, richting thuis
Morgen zijn we in Tampa en ga ik voor een periode van vier maanden naar huis. Normaal gesproken wisselen mijn collega en ik elkaar om de drie maanden af, maar als gevolg van de jaarlijkse kapiteinsconferentie hebben we het deze keer veranderd in vier maanden op en vier maanden af en dan twee maanden op en weer twee maanden af. Zo komt het dat ik met Kerstmis 2008 aan boord zal zijn terwijl ik de vorige twee kerstvakanties geen dienst had.

Het is later dan men denkt – al bijna middernacht in feite, wanneer ons schip de Noorse Trollfjord binnenvoer. Een dag eerder waren we de noordpoolcirkel overgestoken, het mysterieuze “Land van de Middernachtszon” in. Op deze breedtegraad blijft de zon eeuwig talmen, waarna ze wel langs de horizon scheert maar tijdens het grootste deel van juli nooit ondergaat. Zelfs een aankomst in Trollfjord in het holst van de nacht begroet de passagiers dus nog met zonlicht.

De kleine fjord vormt als het ware een bassin, geflankeerd door rotsmuren bedekt met sneeuw, groen en onstuimige watervallen. Er bestaat maar één weg naar binnen en dezelfde weer naar buiten. Als hoogtepunt op de meeste Hurtigrutenroutes geldt Trollfjord als thuis van de mythische trollen uit de Scandinavische folklore. We hebben er geen gezien, maar we hebben wel aan koppen trollensoep genipt, een traditie op de Hurtigruten.

Aangekondigd als “’s Werelds mooiste reis” begon Hurtigruten meer dan honderd jaar geleden langs de kust te varen, eerst eigenlijk gewoon als mailboot. Vandaag de dag hebben de cruises het hele jaar rond plaats en dienen ze nog steeds als vitale verbindingslijn langs de spectaculaire Noorse kust.

Foto: Mike Louagie