C Magazine Online

Om werkelijk het gevoel te krijgen hoe het is om aan boord te zijn van Cunard Line’s nieuwe Queen Victoria, helpt het om aan hoeden te denken. Bijna elke vrouw op de doopplechtigheid van de Queen Victoria in het Engelse Southampton afgelopen maand december droeg er namelijk één.

Breedof smalgerand, met bloemen of veren, hoeden in alle maten en soorten versierden de hoofden van al wie naar het podium staarde. Daar mocht Cunard Line-president Carol Marlow, met een stijlvolle hoed (of wat dacht u) de hertogin van Cornwall verwelkomen. Camilla, zoals ze genoegzaam bekend staat, smeet een fles bubbels tegen de romp van het nieuwe vaartuig waardoor de Queen Victoria meteen in bedrijf werd genomen. Natuurlijk deed ze dat met – wat anders? – een hoed op haar hoofd.

Hoeden waren ook zeer nadrukkelijk aanwezig tijdens de dagen die op de ceremonie volgden. Op Queen Victoria’s maidentrip zetten de vrouwen hun beste beentje voor om te schitteren tijdens de Royal Ascot Ball’s hoedenparade. Queen Victoria zelf zou dit spektakel best hebben kunnen smaken. De langst regerende Britse monarch was bijzonder gek op hoeden en bepaalde zelfs de mode qua hoofdtooi en kapsels waar Engelse dames tuk op waren. Althans volgens een artikel in The London Mail uit 1901.
Lijkt de nadruk op hoeden u wat ouderwets, dan hebt u mijn punt begrepen. Queen Victoria (het schip bedoel ik) vormt de perfecte achtergrond voor wie verlangt naar de gouden tijden van reizen per oceaanstomer, toen schepen ondergedompeld waren in elegante grandeur en hoeden in de mode waren.

Vooral geen cruiseschip
Inderdaad, terwijl ik gekleed in een smoking over de dekken van de Queen Victoria struinde, een glas champagne in de hand, voelde ik me alsof ik getuige was van een harmonieus huwelijk tussen een toneelpodium en een oceaanstomer. Het was alsof de Disney Company de Titanic onder handen had genomen en er een happy end aan had gebreid. Maar geen van beiden voelde fake of verzonnen aan.

In feite, beweert Carol Marlow dat de 2.014 passagiers tellende Queen Victoria grandeur zonder grandioosheid uitademt en glamour zonder glitter. Het is vooral geen cruiseschip maar wel een oceaanstomer. De Cunard-president spreekt over “voyages”, niet over cruises en in haar hoofd zijn al deze verschillen ontzettend belangrijk. Men zou kunnen stellen dat Queen Victoria eerder een ervaringstrip voor zijn passagiers in petto heeft dan een hedendaagse uitstap.

Aan boord van de Queen Victoria kon ik mezelf makkelijk een grootse oceaan-“voyage” voorstellen. Hoe zou ik dat niet kunnen? De nostalgie van weleer omsloot me. Op wandel in het tweedeks Britannia Restaurant bijvoorbeeld, stopte ik om het magnifieke middenstuk te bewonderen: een gestileerde art deco, ronddraaiende wereldbol van maar liefst 3 meter hoog. Een wonderbaarlijke evocatie van Cunards rijke geschiedenis op alle oceanen ter wereld.

De originele kunstwerken, de muurkandelaars, het gepolijst hout, het brons, de spiegels en plafonds uit bladgoud van de Britannia zijn geïnspireerd op de restauratiewagens van de Golden Arrow, de glamoureuze trein die ooit Londen met Parijs verbond.

Terwijl er geen “vooronder”-klasse is aan boord van de Queen Victoria, toch blijft er iets dat de “klassenstructuur” van de oceaanstomers uit het verleden oproept. Op dek 12 bijvoorbeeld zijn de kleinere Queen’s en Princess Grill restaurants uitsluitend voorbehouden aan gasten van de Queen’s en Princess’ suites (waar er 127 van zijn, variërend van 31 tot 198 vierkante meter). Deze traditionele dineergelegenheden zijn enkel toegankelijk via een privé-lift die alleen werkt met kamersleutels uit de juiste klasse.

De ruimte die misschien nog het meeste nostalgie oproept is het Royal Court Theatre. Ontworpen naar het beeld en de gelijkenis van een groot West End-theater, heeft het een primeur op zee te bieden: 16 privéloges die het toneel overschouwen. Twee tot acht toeschouwers kunnen plaatsnemen in elk van de loges, die zich over drie dekken uitstrekken. Ze zijn uitgerust met elegante leunstoelen en cocktailtafeltjes.

De 34 euro die een privéloge per koppel kost biedt vele extra’s: voor de show geniet u van een cocktail in een private bar alsook, aanvullend, van een flesje Veuve Cliquot-champagne en truffels. Als u nog behoefte aan wat anders zou hebben tijdens de show, dan trekt u gewoon aan de fluwelen koord die de piccolo tevoorschijn zal laten komen. “U had gebeld, sir?”

Een stukje Engeland
Net buiten het Royal Court Theatre zijn de Royal Arcade shops, een elegante shoppingruimte ontworpen om in de stemming van Londens Burlington Arcade te komen. The Royal Arcade wordt gekenmerkt door een vrijstaande klok die door dezelfde maatschappij werd gebouwd als die de Big Ben heeft geleverd. Het geklingel om het uur zou zo van Westminster afkomstig kunnen zijn.

Aan beide kanten wordt de klok geflankeerd door een dramatisch aandoende trap met complexe smeedijzeren details. Met zoveel zorg voor detail lijkt de Queen Victoria evenveel decor als schip te zijn. Ik beeldde me in dat ik door Londen liep terwijl ik de Royal Arcade overstak naar The Golden Lion, een pub in Britse stijl waar barmannen bittere bieren en stout tapten. Op het schrijfbord stonden in krijt typisch Engelse lekkernijen als worst met puree, fish & chips en boerenkost vermeld – allemaal zonder bijkomende kosten. De kroeg, met z’n rood tapijt en donkere houten lambriseringen, ademde authenticiteit uit.

Anglofielen zullen de Queen Victoria zeker hun cup of tea vinden en, uiteraard, wordt de thee ‘s namiddags in de plechtstatige danszaal, beter bekend als de Queen’s Room, geserveerd door obers met witte handschoentjes. Cunard prijst z’n afternoon tea trouwens aan als één van zijn meest “geciviliseerde gewoontes”.

Om nog wat dieper in de anglofilie te duiken baande ik mij een weg naar Churchill’s Cigar Lounge, een intieme ruimte die een selectie sigaren, pousse-cafés, sterke drank alsook foto’s van Winston Churchill hemzelf in de aanbieding heeft. Ik bezocht ook de art deco geïnspireerde Veuve Cliquot Champagne Bar die de Grand Lobby overschouwt en voorzien is van verschillende rijke schilderijen die de lancering van de oorspronkelijke Queen Mary evoqueren. Cunards geschiedenis wordt in feite over het hele schip uitgestald maar in het bijzonder in de mooi uitgevoerde Cunardia-tentoonstelling met tal van Cunard memorabilia.

De Grand Lobby, met z’n drie keer zo hoog plafond, zijn sierlijke trappen en gebeeldhouwde balkons, roept de sfeer op van de Cunard lijnboten van weleer. Een aantrekkelijke bronsachtige voorstelling van de Queen Victoria die uit een zon-en-aarde motief tevoorschijn komt, siert de overloop van de trap.

Toegankelijk vanuit de Grand lobby, biedt de bibliotheek een selectie van meer dan 6.000 boeken. De bib overspant twee dekken waarbij het hogere en het lagere niveau met elkaar verbonden zijn door een spiraaltrap.

Openbare ruimtes met dubbeldeks of zelfs driedeks hoge plafonds, donkere houtsoorten, rijke dieprode tinten, schaduwen van geel en goud karakteriseren het interieur van Queen Victoria. Maar voor mij zal de Queen altijd in sepia gehuld blijven. Dat komt omdat ze het beeld evoqueert van de cruisedagen van weleer, een groots en rijk tijdperk toen oceaanstomers nog de namen van koninginnen droegen en de dames zich bij speciale gelegenheden optuigden met hun magnifieke hoeden.